تپه‌حصار با قدمتی افزون بر هفت هزار سال یکی از تمدن‌های ایران است که مستندات و آثار زیادی از آن در موزه‌های ایران و اقصی نقاط جهان وجود دارد، این مجموعه تاریخی، ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و برای ثبت بین‌المللی در یونسکو، اولین گام برداشت مسیر عبور ریل قطار در دل این مجموعه است.

تپه‌حصار هفت‌هزارساله برای حفظ و بقا به جابه‌جایی ریل راه آهن نیاز دارد که برای این منظور هشت مسیر جایگزین تعریف‌شد تا اولین گام برای ثبت بین‌المللی آن در یونسکو باشد.

بر همین اساس، برای دستیابی به نتیجه مطلوب نشستی برای بررسی انتقال ریل راه‌آهن از محدوده باستانی تپه‌حصار دامغان با نظارت استانداری سمنان بر این موضوع برگزار شد.

تصمیم نهایی به راه‌آهن شمال شرق ابلاغ شد

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی سمنان روز سه‌شنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا درباره این موضوع و آخرین تصمیم‌ها به خبرنگار ایرنا بیان کرد: نتیجه مطالعات مرکز تحقیقات وزارت راه و شهرسازی برای جابه‌جایی ریل راه‌آهن از محدوده باستانی تپه‌حصار دامغان، برای اقدام به مسوولان راه‌آهن شمال شرق ارجاع شد.

جلال تاجیک گفت: عبور ریل راه آهن از دل مجموعه تاریخی تپه‌حصار دامغان مشکل بزرگی برای نگهداشت و حفظ این محدوده تاریخی ایجاد کرده است و این اداره‌کل بر جابه‌جایی خط ریل راه‌آهن برای حفاظت از این محدوده باستانی منحصر به‌فرد تاکید دارد.

وی افزود: انتقال ریل راه‌آهن از محدوده باستانی تپه‌حصار دامغان به عنوان یک مطالبه مهم دوستداران میراث‌فرهنگی و اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان سمنان است و مطالبه اصلی این است که فرزانه صادق مالواجراد وزیر راه و شهرسازی در سفر به استان بررسی و گره‌گشایی از این موضوع را مدنظر داشته باشد.

اهمیت تاریخی تپه‌حصار

تپه حصار هفت هزار ساله برای نخستین بار توسط «اریخ اشمیت» از دانشگاه پنسیلوانیا در سال ۱۳۱۲ مورد کاوش قرار گرفت و پس از آن و در سال ۱۳۵۵ هیاتی از باستان‌شناسان دانشگاه پنسیلوانیا، تورین ایتالیا و مرکز باستان‌شناسی ایران به سرپرستی رابرت دایسون و موریتزیو توزی کاوش‌هایی در تپه حصار انجام دادند.

براساس بررسی‌های انجام شده، تپه حصار دامغان سه دوره اصلی فرهنگی از اواخر نوسنگی تا پایان عصر مفرغ را پشت سر گذاشته است و کاوش‌های انجام شده نشان می‌دهد استقرار در تپه حصار در ظاهر تا حدود ۱۷۰۰ سال قبل از میلاد به‌طور پیوسته ادامه داشت و پس‌ از آن هیچ‌گاه مورد سکونت قرار نگرفت، اما در دوره ساسانی ساختمانی بزرگ دارای گچ‌بری‌های زیبا در فاصله حدود ۲۰۰ متری تپه حصار ساخته شد.