روایت نقاشی از زندگی رانندگان جاده

مجموعه نقاشی «بین جاده و خانه» روایتی تصویری از زیست رانندگان کامیون است؛ تجربه‌ای شخصی برخاسته از کودکی هنرمندی روستایی که جاده، خانه و دوری را با رنگ روغن معنا کرده است.

مجموعه «بین جاده و خانه» از دل زیست روزمره در روستایی شکل گرفته که جاده، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی مردمانش است؛ جایی که کامیون‌ها همان‌قدر آشنا هستند که خانه‌های کوچک گِلی.

کودکی و نوجوانی هنرمند در میان خانه‌هایی ساده و مسیرهایی خاکی گذشته است؛ مسیرهایی که لرزش‌شان، ریتم ثابت زندگی بود و صدای موتور کامیون، لالایی شب‌های روستا.

پدر، راننده کامیونی است که روزها و شب‌های بسیاری را در جاده می‌گذراند؛ حضوری ناپیوسته اما تأثیرگذار که غیبتش نیز به اندازه بودنش، بخشی از زندگی خانوادگی بوده است.

تماشای تلاش پدر، سختی مسیر و مسئولیت سنگینی که بر دوش داشت، نخستین جرقه‌های شکل‌گیری این مجموعه نقاشی را در ذهن هنرمند روشن کرد.

زندگی راننده کامیون، از بیرون پرتحرک و آزادانه به نظر می‌رسد، اما در لایه‌های پنهان خود، مملو از خستگی، تنهایی، دلتنگی و فشار مسئولیت‌های مداوم است.

در این مجموعه، کامیون تنها یک وسیله نقلیه نیست؛ نمادی است از بار زندگی، تلاش بی‌وقفه، فاصله از خانه و مسیرهایی طولانی که گاه پایانی برایشان متصور نیست.

جاده‌های بی‌انتها در نقاشی‌ها، استعاره‌ای از سفرهای تکرارشونده و فرساینده‌اند؛ مسیرهایی که انسان را می‌برند، اما همواره وعده بازگشت را نیز با خود دارند.

کارخانه‌ها، دود و غبار، نشانه‌ای از فرسودگی و فشار کارند؛ عناصری که فضای بصری آثار را سنگین کرده و زیست سخت رانندگان را به شکلی ملموس نمایش می‌دهند.

غروب‌ها و شب‌های تاریک، بازتاب تنهایی، خستگی و دلتنگی‌اند؛ لحظاتی که جاده ساکت‌تر می‌شود و فاصله با خانه بیشتر به چشم می‌آید.

در مقابل، نور خورشید، مه صبحگاهی و افق‌های باز، نشانه‌هایی از امید، پایداری و پیوندی ناپیدا با خانه و خانواده هستند که هرگز گسسته نمی‌شود.

این مجموعه، دوگانگی میان سختی‌های بیرونی و عاطفه‌های درونی را تصویر می‌کند؛ میان دوری اجباری و عشقی که همواره مسیر بازگشت را روشن نگه می‌دارد.

«بین جاده و خانه» در نهایت روایتی انسانی از صبر، تلاش و امید است؛ داستان پدری راننده و خانواده‌اش، که بازتابی از زندگی بسیاری از انسان‌های این سرزمین است.