یک سؤال بزرگ در بازی ایران و بلژیک

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سرخه آنلاین، تیم ملی فوتبال ایران در دیداری حساس از جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل بلژیک به تساوی بدون گل رسید؛ نتیجه‌ای که از یک سو نشان‌دهنده عملکرد قدرتمند دفاعی شاگردان امیر قلعه‌نویی بود و از سوی دیگر پرسش‌هایی درباره شیوه حمله تیم ملی ایجاد کرد.

بلژیک در این مسابقه بیشتر زمان بازی مالک توپ بود و پیش از اخراج بازیکنش حدود ۸۱ درصد مالکیت را در اختیار داشت. با این حال، ساختار دفاعی منظم ایران اجازه نداد یکی از تیم‌های پرستاره جام جهانی به گل برسد و در نهایت یک امتیاز ارزشمند برای ایران ثبت شد.

امیر قلعه‌نویی برای این دیدار با سیستم دفاعی ۱-۴-۵ وارد زمین شد و بازیکنان ایران با تشکیل خطوط فشرده، مسیرهای نفوذ بلژیک را بستند. پوشش مناسب فضاها، عملکرد مدافعان و درخشش علیرضا بیرانوند از عوامل مهم موفقیت ایران در فاز دفاعی بود.

با وجود این نمایش قابل قبول، کارشناسان معتقدند فوتبال مدرن تنها به دفاع منظم محدود نمی‌شود و تیم‌های موفق علاوه بر حفظ ساختار دفاعی، هنگام انتقال به حمله نیز باید برنامه مشخصی داشته باشند.

بلژیک با وجود مالکیت بالا نتوانست فشار مؤثری ایجاد کند و بیشتر حملات این تیم به ارسال‌های بلند یا شوت‌هایی با کیفیت پایین ختم شد. ایران نیز تا پیش از اخراج بازیکن بلژیکی، بیشتر روی دفاع و ضدحمله تمرکز داشت.

پس از ۱۰ نفره شدن بلژیک، شرایط مسابقه تغییر کرد و ایران فرصت بیشتری برای حمله پیدا کرد، اما افزایش تعداد مهاجمان نتوانست به ایجاد موقعیت‌های جدی منجر شود.

یکی از نکات مطرح‌شده پس از مسابقه، این بود که اضافه کردن بازیکنان هجومی بدون تقویت مرکز زمین، الزاماً به معنای افزایش قدرت حمله نیست. فوتبال امروز بیشتر بر ایجاد مسیرهای پاس، کنترل فضای میانی و حفظ تعادل تیمی تأکید دارد.

ایران مقابل بلژیک نشان داد که توانایی ارائه یک دفاع منظم برابر تیم‌های بزرگ را دارد، اما برای تبدیل چنین مسابقاتی به پیروزی و کسب سه امتیاز، نیازمند توسعه روش‌های مدرن‌تر در فاز هجومی است.

این مسابقه در کنار یک امتیاز ارزشمند، یک سؤال مهم برای فوتبال ایران باقی گذاشت؛ آیا تیم ملی می‌تواند در کنار دفاع قدرتمند، راهی تازه برای حمله و پیروزی برابر بزرگان فوتبال پیدا کند؟

منبع: خبرگزاری فارس