آسمانِ قم؛ شاهدِ آخرین وداع با رهبر شهید

آغاز حرکتِ سیلِ جمعیت در مسیرِ بی‌پایانِ وداع

با پایان یافتنِ مناسک نماز، گویی سدی شکسته شد. سیلِ بی‌کرانِ جمعیت در پهنه‌ گسترده‌ «بلوار پیامبر اعظم» سرازیر شد؛ مسیری که گویی نمادی از راهِ دشوار و طولانیِ انقلاب است که اکنون به سمت حرمِ مطهر حضرت معصومه (س) هدایت می‌شد.

این تشییع، تنها بدرقه‌ یک پیکر نبود؛ بلکه بدرقه‌ اندیشه‌ای بود که با استقامت و مجاهدت گره خورده است. در این مسیر، هر قدمی که بر زمین کوبیده می‌شد، روایتی از وفاداری بود که بر دفترِ تاریخِ این شهر ثبت می‌گشت.

پرچم‌های سه رنگ ایران در کنارِ بیرق‌های سیاه عزا، در میانِ دستانِ مردمی که گویی در غم از دست دادنِ پدری معنوی می‌سوختند، در اهتزاز بود.

دست‌نوشته‌هایی که در دستِ نوجوانان و جوانان دیده می‌شد، گویایِ پیامی عمیق‌تر از کلمات بود؛ پیامی که نشان می‌داد چراغی که او روشن کرده، با رفتنِ جسمش خاموش نخواهد شد.

طنینِ فریاد و عهدِ ناگسستنی با آرمان‌ها

در پهنه‌ این «طریقِ عاشقی»، اصواتی که در فضا می‌پیچید، فراتر از شعارهای معمول بود. طنینِ شعارهایی که حکایت از ایستادگی بر اصول و تداومِ راهِ بزرگان دین داشت، فضای بلوار را پر کرده بود. همزمان، فریادهای خشمگینانه علیه جبهه‌یِ استکبار و ستمکاران، لرزه بر اندامِ بدخواهان می‌انداخت.

این ترکیبِ عجیبِ حزن و حماسه، لحظاتِ شکوهمندی را خلق کرد. نوایِ نوحه‌خوانی‌هایی که با سوزِ دل همراه بود و تلاوت‌هایِ قرآنی که آرامشِ عجیبی به فضا می‌بخشید، تضادی تماشایی ایجاد کرده بود؛ گویی شهر در آن واحد هم سوگوار بود و هم برای مبارزه‌ای بی‌پایان آماده می‌شد.

خادمانِ بی‌نام و نشان در طریقِ خلوص

در حاشیه‌ این حرکتِ عظیم، صحنه‌هایی از ایثار و مهربانی شکل گرفته بود که شکوهِ مراسم را دوچندان می‌کرد. مواکبِ مردمی، گروه‌های جهادی و ایستگاه‌های صلواتی که به صورتِ خودجوش در مسیر مستقر شده بودند، با گشاده‌رویی از زائران پذیرایی می‌کردند.

پیرزنی که چای می‌ریخت، جوانی که مسیر را برای عبور سالمندان هموار می‌کرد، و تیم‌های امدادی که با دقت و هوشمندی اوضاع را پایش می‌کردند؛ همگی دست به دست هم داده بودند تا این وداعِ تاریخی در بالاترین سطح از نظم و آرامش برگزار شود.

این هم‌افزاییِ نیروهای اجرایی، انتظامی و خادمانِ مردمی، نشان‌دهنده‌ آن بود که جامعه در نبودِ رهبرِ خویش، بیش از همیشه به همبستگی و انسجامِ درونی نیاز دارد.

زائرانِ خستگی‌ناپذیر؛ راویانِ یک واقعه‌یِ ماندگار

در میانِ این دریایِ بی‌انتها از جمعیت، چهره‌هایی به چشم می‌آمد که داستان‌های ناگفته‌ای داشتند. بخشِ قابل‌توجهی از شرکت‌کنندگان، مسافرانی بودند که از دورترین نقاطِ استان‌ها خود را به قم رسانده بودند.

آن‌ها که از شامگاهِ گذشته، خستگیِ راهِ طولانی را بر جان خریده بودند، نه برایِ تماشا، که برایِ حضور آمده بودند. در نگاهِ بسیاری از این زائران، غمی عمیق موج می‌زد؛ غمی که نشان از فقدانِ یک راهبر داشت.

آن‌ها آمده بودند تا در کنارِ پیکرِ مطهرِ آن شهیدِ عزیز و اعضایِ خانواده‌ داغدارش، پیمانِ دوباره‌ای ببندند. این حضور، فراتر از یک آئین مذهبی یا تشییعِ پیکر بود؛ این یک بیعتِ مجدد با ارزش‌هایی بود که او عمری برایشان زیسته بود.

وقتی خورشید به اوج رسید، جمعیت همچنان در حالِ حرکت بود. شهر قم، در آن روزِ به یادماندنی، شاهدِ پیوندی بود که میانِ نسل‌های مختلف برقرار شد؛ از کودکانِ خردسالی که پرچم‌به‌دست، گام‌های کوتاهشان را با گام‌هایِ بزرگسالان هماهنگ می‌کردند، تا کهنسالانی که با دلی سوخته، خاطراتِ سال‌هایِ مبارزه را مرور می‌کردند.

این تشییع، نه پایانِ راه، که آغازِ فصلی تازه در حافظه‌ جمعیِ این ملت بود؛ فصلی که در آن، یاد و خاطره‌ رهبرِ شهید، در قلب‌های تک‌تکِ حاضران به عنوانِ مشعلی فروزان باقی خواهد ماند. آسمانِ قم نیز گویی به احترامِ این خروشِ حماسی، آرام گرفته بود تا شاهدِ لحظاتی باشد که تاریخ هرگز از یاد نخواهد برد.

انتهای خبر/