آب مومن‌آباد؛ بحرانی که پایان ندارد

در مومن‌آباد، قطعی و افت فشار آب دیگر یک اتفاق مقطعی و غیرمنتظره نیست؛ این مسئله به بحرانی تکراری و فرسایشی در زندگی مردم تبدیل شده است. بحرانی که هر بار با عناوینی مانند «ایراد فنی»، «عملیات اجرایی» یا «اقدام برای اصلاح شبکه» توضیح داده می‌شود، اما در نهایت این مردم هستند که باید ساعت‌ها، گاهی در گرمای طاقت‌فرسای تابستان، بدون آب سپری کنند.

بارها اعلام شده که آب تنها برای چند ساعت قطع خواهد بود، اما ساعت‌های اعلام‌شده می‌گذرد و مشکل همچنان ادامه پیدا می‌کند. گاهی بخشی از روستا با قطعی کامل مواجه است و بخشی دیگر با فشار بسیار پایین آب دست‌وپنجه نرم می‌کند. پس از وصل شدن نیز، در برخی موارد مردم باید ساعت‌ها منتظر بمانند تا آب به‌تدریج در شبکه داخلی جریان پیدا کند.

برای مردمی که سال‌ها با این مشکل مواجه بوده‌اند، این وضعیت دیگر قابل پذیرش نیست. مردم مومن‌آباد در تمام این سال‌ها نجابت و صبوری به خرج داده‌اند، اما صبوری مردم نباید به معنای عادی‌شدن یک مشکل اساسی تلقی شود.

شورای اسلامی و دهیاری مومن‌آباد نیز طی سال‌های گذشته بارها موضوع آب را از طریق مجموعه آب و فاضلاب و مسئولان شهرستانی و استانی پیگیری کرده‌اند. تماس‌ها، مکاتبات و درخواست‌های متعددی برای رفع این مشکل انجام شده و اقداماتی همچون اجرای طرح انتقال آب، تعویض بخش‌هایی از خطوط فرسوده، احداث مخزن و دیگر اقدامات زیرساختی نیز در دستور کار قرار گرفته است.

اما با وجود همه این پیگیری‌ها و اقدامات، یک پرسش اساسی همچنان بی‌پاسخ مانده است: چرا آب مومن‌آباد هنوز به دغدغه روزمره مردم تبدیل شده است؟

آیا ظرفیت انتقال آب پاسخگوی نیاز روستا نیست؟ آیا شبکه داخلی همچنان به اصلاح اساسی نیاز دارد؟ آیا مشکل از خطوط انتقال و توزیع و فرسودگی زیرساخت‌هاست؟ و مهم‌تر از همه، راهکار نهایی برای پایان این وضعیت چیست و چه زمان‌بندی مشخصی برای اجرای آن وجود دارد؟

در کنار این پرسش‌های فنی، موضوع مهم دیگری نیز وجود دارد که مردم مومن‌آباد حق دارند درباره آن پاسخی روشن و شفاف دریافت کنند؛ موضوع مسئولیت تأمین آب شرب روستا.

مومن‌آباد سال‌ها پیش از شهرستان سمنان جدا و در تقسیمات کشوری در محدوده شهرستان سرخه قرار گرفت. امروز این پرسش برای مردم مطرح است که آیا این تغییرات تقسیماتی و مدیریتی، در روند تأمین آب و رسیدگی به مشکلات زیرساختی روستا تأثیر گذاشته است؟

اگر منبع یا بخشی از زیرساخت تأمین آب مومن‌آباد در محدوده دیگری قرار دارد، مسئولیت تأمین پایدار آب شرب مردم دقیقاً با کدام دستگاه است؟ شرکت آب و فاضلاب استان؟ مجموعه آبفای شهرستان؟ یا دستگاهی دیگر که بخشی از زنجیره تأمین و انتقال آب را در اختیار دارد؟

مردم نباید برای دریافت یک خدمت اولیه و بدیهی، میان چند دستگاه سرگردان باشند و هر بار پاسخ متفاوتی دریافت کنند. مسئولیت باید روشن باشد؛ اگر متولی اصلی شرکت آب و فاضلاب استان است، برنامه مشخص آن مجموعه برای تأمین پایدار آب مومن‌آباد چیست؟ اگر مسئولیت در سطح شهرستان پیگیری می‌شود، چرا با وجود سال‌ها مطالبه و پیگیری، این مشکل همچنان پابرجاست؟

و اگر دستگاه‌های مختلف هرکدام مسئول بخشی از این فرآیند هستند، چرا حدود مسئولیت‌ها و برنامه مشترک برای حل نهایی مشکل به‌صورت شفاف برای مردم اعلام نمی‌شود؟

این پرسش‌ها زمانی جدی‌تر می‌شود که قطعی آب گاهی با قطعی برق، اختلال اینترنت و ضعف آنتن‌دهی نیز هم‌زمان شده و زندگی عادی مردم را با مشکلات جدی مواجه می‌کند. در چنین شرایطی، دیگر نمی‌توان هر بار همه‌چیز را به یک «ایراد فنی» تقلیل داد و انتظار داشت مردم نیز با همان توضیحات تکراری از کنار مسئله عبور کنند.

مسئله آب مومن‌آباد نیازمند یک تصمیم جدی و اساسی است؛ نه راه‌حلی موقت برای عبور از قطعی امروز و انتظار برای بروز مشکل بعدی.

امروز مردم انتظار دارند مسئولان آب و فاضلاب، فرمانداری، مدیریت شهرستان و مسئولان استانی، به‌جای توضیحات مقطعی پس از هر حادثه، ریشه اصلی مشکل را به‌صورت شفاف مشخص کنند، مسئول مستقیم هر بخش را معرفی کنند و مهم‌تر از همه، یک برنامه عملیاتی و زمان‌بندی‌شده برای حل دائمی بحران آب مومن‌آباد ارائه دهند.

مردم مومن‌آباد نه وعده بیشتری می‌خواهند و نه توضیحاتی که هر بار پس از یک قطعی تکرار شود؛ آنچه مطالبه می‌کنند، آبی پایدار و قابل اتکا است؛ آبی که بتوانند روی بودنش حساب کنند.

امروز مطالبه مردم روشن و صریح است:

چه کسی مسئول تأمین آب مومن‌آباد است؟
مشکل اصلی دقیقاً کجاست؟
راهکار دائمی چیست؟
و مردم تا چه زمانی باید منتظر بمانند؟

آب، حق بدیهی مردم است؛ نه امتیازی که برای برخورداری از آن، هر روز باید پیگیری و مطالبه‌گری کرد.

اکنون زمان پاسخ‌های روشن، مسئولیت‌پذیری شفاف و اقدام عملی برای پایان یک بحران تکراری است.