دانشکده‌ای که رفت؛ مطالبه‌ای که باقی ماند

تعطیلی یا انتقال یک مرکز آموزش عالی صرفاً به معنای خاموش شدن چراغ چند کلاس درس نیست؛ بلکه از دست رفتن بخشی از هویت علمی، فرهنگی و حتی اقتصادی یک شهر محسوب می‌شود. موضوعی که امروز درباره دانشکده پیراپزشکی سرخه به یکی از دغدغه‌های جدی مردم این شهرستان تبدیل شده است.

دانشکده پیراپزشکی سرخه بیش از یک دهه به عنوان تنها مرکز آموزش عالی شهرستان فعالیت داشت و توانسته بود جایگاه قابل توجهی در حوزه آموزش علوم پزشکی به دست آورد. حضور دانشجویان از استان‌ها و شهرهای مختلف کشور، علاوه بر ارتقای جایگاه علمی سرخه، موجب رونق کسب‌وکارهای محلی، افزایش پویایی اجتماعی و تقویت ظرفیت‌های فرهنگی شهرستان شده بود.

این مجموعه آموزشی که در سال‌های گذشته با هدف توسعه زیرساخت‌های علمی و آموزشی منطقه ایجاد شد، می‌توانست بستری مناسب برای رشد علمی جوانان و کاهش مهاجرت نیروهای مستعد باشد. با این حال پس از حادثه تلخ تصادف اتوبوس دانشجویان، به جای بازسازی، تقویت و احیای ظرفیت‌های موجود، روند انتقال رشته‌ها به مرکز استان در پیش گرفته شد و در نهایت فعالیت آموزشی دانشکده متوقف شد.

امروز ساختمان مجهز این مرکز آموزشی بدون بهره‌برداری مؤثر باقی مانده و شهرستان سرخه از تنها ظرفیت آموزش عالی خود محروم شده است. مسئله‌ای که موجب شکل‌گیری پرسش‌های جدی در افکار عمومی شده است؛ اینکه چرا برای حفظ این مجموعه تلاش مؤثر و نتیجه‌بخشی صورت نگرفت و چه عواملی باعث شد این ظرفیت ارزشمند از شهرستان خارج شود.

تجربه شهرهای مختلف نشان داده است که توسعه پایدار بدون توجه به زیرساخت‌های آموزشی امکان‌پذیر نیست. هر مرکز علمی می‌تواند به عنوان موتور محرک توسعه انسانی، اقتصادی و فرهنگی عمل کند و حذف آن، آثار بلندمدتی بر آینده یک منطقه برجای خواهد گذاشت.

اکنون انتظار مردم سرخه، شفاف‌سازی درباره سرنوشت این مجموعه و ارائه برنامه‌ای عملی برای احیای ظرفیت‌های آموزش عالی در شهرستان است. چه از طریق بازگشت فعالیت‌های آموزشی به دانشکده پیراپزشکی و چه با ایجاد یک مرکز دانشگاهی جایگزین، آنچه اهمیت دارد حفظ حق مردم برای برخورداری از امکانات آموزشی و علمی در شهر خود است.

فعال رسانه‌ای: محمدحسین غزوینی